Nominacje debiutanckiego dzieła studia Sandfall Interactive do kolejnych nagród dla „najlepszej gry niezależnej” wzbudziły równie wielką konsternację, co swego czasu podobne wyróżnienia dla Baldur’s Gate 3. Nie chodziło nawet o sprawę AI. Nikt nie wątpił, że francuski zespół jest niewielki i pozbawiony większych zasobów finansowych. Tyle że, czy faktycznie można uznać za „niezależny” projekt opublikowany ze wsparciem wydawcy?

Wątpliwości miał nawet reżyser Guillaume Broche, który w wywiadzie przyznał, że wolałby przekazać statuetkę TGA 2025 mniejszemu zespołowi. Z kolei Nicholas Maxson-Francombe, dyrektor artystyczny Clair Obscur, przyznał, że Sandfall Interactive jest mocno wspierane przez firmę Kepler Interactive, zwłaszcza w porównaniu z faktycznymi „indykami”, ale „w sercu” twórcy czują się „niezależni”.

Czujemy się jak niezależna firma, ale otrzymujemy ogromne wsparcie od Keplera, znacznie większe niż inne niezależne gry. Wydaje się, że inne gry zasługują na to bardziej, zwłaszcza że jesteśmy nominowani w tak wielu kategoriach. Jednak w głębi serca jesteśmy niezależni.

Takie spojrzenie bynajmniej nie jest zupełnym paradoksem. W ostatnich latach definicja „gry niezależnej” mocno się zatarła, przynajmniej w dyskusjach graczy. Część z nich ma bowiem tendencję do uważania za „indyki” gier tworzonych przez zespół „niezależny” w takim sensie, że ma on pełną kontrolę nad procesem produkcji.

Innymi słowy: dla tych osób studio „indie” to takie, które pozostaje względnie niewielkie i pracuje nad swoją grą samodzielnie, bez ingerencji ze strony wydawcy w proces twórczy. W efekcie indyk jest grą nieskrępowaną decyzjami „ludzi w garniturach”, inwestorów i ogólnie osób, które – zdaniem graczy – powinny mieć jak najmniej do powiedzenia w sprawach projektu.

Źródło:
Jakub Błażewicz - GRY-OnLine